ترنم

دلتنگی...

setareyemashreghi — Fri, 11 Apr 2008 07:52:14 GMT

دیشب ترانه و شعرش بهانه بود

ساز و نوای دلش بغض کرده بود

هی خواستم از این هوایش درآورم

لعنت به این هوا که مرا هم گرفته بود

سوغات لحظه های جدایی است ابر دلتنگی

شاید ببارد و پر شود جای خالی ها

افسوس زاین زمانه که با هر سلام ما

جا باز می کند برای خداحافظی ها

هر لحظه که می رود از پیش چشم ما

بادبادکی ست فراری زدست ما

امشب ترانه و شعرم بهانه است

ساز و نوای دلم بی عطر مریم است

...

اشتقاق...

setareyemashreghi — Thu, 14 Feb 2008 15:27:18 GMT

وقتی جهان

از ریشه جهنم

و آدم

از عدم

و سعی

از ریشه های یأس می آید

وقتی که یک تفاوت ساده

در حرف

کفتار را

به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی طرفی

مثل نان

دل بست

نان را

از هر طرف بخوانی

نان است!

(قیصر امین پور)

...!!!

setareyemashreghi — Fri, 30 Nov 2007 10:55:45 GMT

لحظه ها از که چنان ترسیدند

که شدند همچو فراری زدست انسان

ودر این فصل سراسر ماتم

درودیوار برامان شده اند عقربه ها

یاد آن مدرسه ی کودکی کوچکمان

درس دهقان فداکار، پترس

یاد آن مهر کلاس اول

همه آواره ی بی حوصلگی ها شدند

روزگاری که در آن شعروغزل خاطره شد

زندگی، واژه ی بی حسی شد

رنگ خاکستری انگار شده رنگ سال

رنگ پروانک زیبای منم دودی شد

و در این عصر پر از غربت و غم

که فقط

در پس چهره ی یک معتاد باید

معنی واژه ی غیرت را دید

من به زندان سکوت

قانع و راضی شده ام

پس

در آن پیله ی ابریشمی ذهن خودم می مانم...

سفر ایستگاه...

setareyemashreghi — Mon, 05 Nov 2007 18:59:14 GMT

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه میرود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!

"قیصر امین پور"

روحش شاد

...!

setareyemashreghi — Sat, 20 Oct 2007 15:23:18 GMT

سرد تب درار و سراسر غریب!!!

صدای نگاهت به پاهای بی رمق

هر دم که می گذرد باز تکرار می شود

من مدتی ست در اندیشه های تو

جایی برای سرودن نمی بینم

گویی که در تمام خاطره های سبزمان

مثل تمام بهارها خزان شدیم

تقصیر هر گناه می کنی ام شاید شود روزی

تسکین افکار درون سرت شوم

من در میان علفزارهای باورم

از هر ترانه ی آشنا فراریم

گویی که در تمام غزلها محو و مرده ام

مردن. که اتفاق جدیدی نمی شود...

روز ها می گذرند...

setareyemashreghi — Wed, 12 Sep 2007 16:42:18 GMT

روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند

وگذشت ایام,چون چروکی است که برچهره من میماند

روزهامیگذرند , که سکوتی ممتد, برلبم میرقصد

قصه هایی که زدل می آیند , زیرسنگینی این بارسکوت

بی صدامیمیرند

روزها میگذرند , که به خود میگویم

گرکسی آمدوبرداشت زلب مهرسکوت

گرکسی آمدوگفت قطعه شعری بسرود

گرکسی آمدوازراه صفا دل ما را بربود

حرفهاخواهم زد , شعرها خواهم خواند

بهر هر خلق جهان , قصه ای خواهم ساخت

روزها میگذرند

که به خود میگویم

گرکسی آمدوبرزخم دلم , مرحمی تازه گذاشت

گرکسی آمدوبرروی دلم , طرحی ازخنده گذاشت

گرکسی آمدودرخاطرمن , نقشی ازخودانداخت

صدزبان بازکنم

قصه هاسازکنم

گره از ابروی هر غمزده ای درجهان بازکنم

من به خود میگویم

اگرآمدآن شخص !!!!!!

من به او خواهم گفت , آنچه درمحبس دل زندانیست

من به او خواهم گفت , تاابددردل من مهمانیست

ولی افسوس و دریغ

آمدی نقشی زخود در سر من افکندی

دل ربودی و به زیر قدمت افکندی

دیده دریا کردی

عقل شیدا کردی

طرح جاوید سکوت , توبه جای لبخند , برلبم افکندی

دل به امید دوا آمده بود

به جفا درد برآن زخم کهن افکندی

روزها می آیند

لحظه ها ازپی هم میتازند

من به خود میگویم

(( مستحق مرگ است گر کبوتر بدهد دل به عقاب ))

زندگی...

setareyemashreghi — Wed, 11 Jul 2007 15:57:18 GMT

زندگی یعنی:

یک سار پرید

از چه دلتنگ شده ای؟

دلخوشی ها کم نیست:مثلا این خورشید،

کودک پس فردا،

کفتر آن هفته.

یک نفر دیشب مرد

و هنوز،نان گندم خوب است.

و هنوز،آب می ریزدپایین،اسب ها می نوشند.

<<سهراب سپهری>>

کاش می شد خدا می دانست...

setareyemashreghi — Sat, 02 Jun 2007 15:59:58 GMT

درد و رنج ، زخم یک خنجر سرد

فکر یک حادثه ی تلخ برای یک دوست

مکث شرم آور یک عقربه بر اعصابم

هی مدام می ریزند آب یخ بر بدنم

باورش دشوار است

سخت تر از گفتن یک شعر بدون حس است

آه! امشب چه غریب است برای دل پر غصه ی من

هر چه در خاطر من می آید

همه آشفته و سردرگم آن ذهن خرابم شده است

کاش می شد خدا می دانست

آن که این گونه گرفتار مصیبت شده است

هرگز از سیب بهشتی نخورد...

پیله ی ابریشمی ...

setareyemashreghi — Mon, 14 May 2007 17:03:50 GMT

لحظه ها از که چنان ترسیدند

که شدند همچو فراری زدست انسان

ودر این فصل سراسر ماتم

درودیوار برامان شده اند عقربه ها

یاد آن مدرسه ی کودکی کوچکمان

درس دهقان فداکار، پترس

یاد آن مهر کلاس اول

همه آواره ی بی حوصلگی ها شدند

روزگاری که در آن شعروغزل خاطره شد

زندگی، واژه ی بی حسی شد

رنگ خاکستری انگار شده رنگ سال

رنگ پروانک زیبای منم دودی شد

و در این عصر پر از غربت و غم

که فقط

در پس چهره ی یک معتاد باید

معنی واژه ی غیرت را دید

من به زندان سکوت

قانع و راضی شده ام

پس در آن پیله ی ابریشمی ذهن خودم می مانم...

گردن شب من...روی تیغه ی کارد

setareyemashreghi — Tue, 24 Apr 2007 08:31:18 GMT

دکمه های کنده

اعتصاب خنده

یک شکنجه در کنج

ضربه ی کشنده

پله های تاریک

منطق عفونی

روی میز تحریر

استکان خونی

یک چراغ خاموش

روی کتف دیوار

گردن شب من

روی تیغه ی کارد