که شدند همچو فراری زدست انسان

ودر این فصل سراسر ماتم

درودیوار برامان شده اند عقربه ها

یاد آن مدرسه ی کودکی کوچکمان

درس دهقان فداکار، پترس

یاد آن مهر کلاس اول

همه آواره ی بی حوصلگی ها شدند

روزگاری که در آن شعروغزل خاطره شد

زندگی، واژه ی بی حسی شد

رنگ خاکستری انگار شده رنگ سال

رنگ پروانک زیبای منم دودی شد

و در این عصر پر از غربت و غم

که فقط

در پس چهره ی یک معتاد باید

معنی واژه ی غیرت را دید

من به زندان سکوت

قانع و راضی شده ام

پس در آن پیله ی ابریشمی ذهن خودم می مانم... 

دکمه های کنده

                    اعتصاب خنده

یک شکنجه در کنج

                     ضربه ی کشنده

پله های تاریک

                    منطق عفونی

روی میز تحریر

                     استکان خونی

یک چراغ خاموش

                     روی کتف دیوار

گردن شب من

                     روی تیغه ی کارد