گاو ما ما مي كرد گوسفند بع بع مي كرد سگ واق واق مي كرد و همه

 با هم فرياد مي زدند حسنك كجايي شب شده بود اما حسنك به خانه

 نيامده بود.حسنك مدت هاي زيادي است كه به خانه نمي آيد.او به شهر

 رفته و در آنجا شلوار جين و تي شرت هاي تنگ به تن مي كند.او هر

 روز صبح به جاي غذا دادن به حيوانات جلوي آينه به موهاي خود ژل

 مي زند. موهاي حسنك ديگر مثل پشم گوسفند نيست چون او به موهاي

 خود گلت مي زند. ديروز كه حسنك با كبري چت مي كرد .كبري گفت

 تصميم بزرگي گرفته است.كبري تصميم داشت حسنك را رها كند و

 ديگر با او چت نكند چون او با پتروس چت مي كرد.پتروس هميشه

 پاي كامپيوترش نشسته بود و چت مي كرد.پتروس ديد كه سد سوراخ

 شده اما انگشت او درد مي كرد چون زياد چت كرده بود.او نمي دانست

 كه سد تا چند لحظه ي ديگر مي شكند. پتروس در حال چت كردن غرق

 شد. براي مراسم دفن او كبري تصميم گرفت با قطار به آن سرزمين

 برود اما كوه روي ريل ريزش كرده بود .ريزعلي ديد كه كوه ريزش

 كرده اما حوصله نداشت .ريزعلي سردش بود و دلش نمي خواست

 لباسش را در آورد .ريزعلي چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر

 نداشت.قطار به سنگ ها برخورد كرد و منفجر شد .كبري و مسافران

 قطار مردند. اما ريزعلي بدون توجه به خانه رفت.خانه مثل هميشه

 سوت و كور بود .الان چند سالي است كه كوكب خانم همسر ريزعلي

 مهمان ناخوانده ندارد او حتي مهمان خوانده هم ندارد.او حوصله ي

 مهمان ندارد.او پول ندارد تا شكم مهمان ها را سير كند. او در خانه تخم

 مرغ و پنير دارد اما گوشت ندارد او كلاس بالايي دارد او فاميل هاي

 پولدار دارد. او آخرين بار كه گوشت قرمز خريد چوپان دروغگو به او

 گوشت خر فروخت .اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنياي ما

 خيلي چوپان دروغگو دارد به همين دليل است كه ديكر در كتاب هاي

 دبستان آن داستان هاي قشنگ وجود ندارد.

                      

ما سخاوت ديده ايم

دل را به هر کس مي دهيم

ننگ داريم پس بگيريم

آنچه را بخشيده ايم

اي که گفتي عشق را

درمان هجران کرده اي؟

کاش مي گفتي هجران

را چه درمان کرده اي؟

زندگي چيست که من

طالب ديدار توام

فکر من باش که

اينگونه گرفتار توام...

دستي به ياري ام نمي آيد تا غصه ها را پس بزند. قلبي برايم نمي تپد و چشمي برايم نمي گريد. امشب... تنهايم... تنها تر از باد... باد ولگرد خانه به دوش ... غمگينم.... غمگين تر از برف...برف سرد و بي احساس... امشب.... چشمانم گريان است...گريان تر از ابر...ابر سياه دور افتاده.
خشکيده تر از درخت، درخت بي برگ و ريشه... تيره تر از غبار... غبار بيهودگي لحظه ها...

تو که یک گوشه ی چشمت غم عالم ببرد

                                                          حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

همه ی ما اینو شنیدیم که:

 تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق اين پندارم
كه چرا 
 باغچه ي كوچك خانه ما سيب نداشت؟ 
                   

اما عادت کنیم که حرفای طرف دوم رو هم بشنویم:

من به تو خنديدم
چون که مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب رادزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي
باغبان
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا که با خنده خود
پاسخ عشق تو را ، خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليک
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاک ...
دل من گفت برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را
ومن رفتم
وهنوز
سال هاست که در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض نگاه تو ، تکرار کنان
مي دهد آزارم
و من انديشه کنان ، غرق اين پندارم
که چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت ؟